3 Aralık 2016 Dünya Engelliler Günü

Engelliler, Sorunlar
Dünya Engelliler Günü        
3 Aralık 2016 Engelliler Günü

Engelliler günü kutlanacak bir gün değildir. Ancak onlar için neler yapılmış, yapılabilir ve yapılmalıdır düşüncesinde yoğunlaşma, onları olabildiğince anlama ve “ Karınca kararınca  ne yapabilirim ?” sorusunu kendimize sorma günüdür. Aslında bireyler olarak  çoğumuzun  bunu hiç düşünmediğimizi, haydi gelin önce kendimize ve sonra birbirimize itiraf edelim. Bu işin manevî yanı. Düşünmemizin onlara ne faydası olur, belki ne de zararı. Bizim bu bilince sahip olmamız önemli olan. İnsan vicdanına hiç yük bırakmamalı. 

Düşünme engelli olmak... İnsanız fakat tek başımıza yaşamıyoruz. Çoğumuzun sağlıklı, sorunsuz ve refah bir yaşamı var belki... Ama bu demek değil ki hayat aynı şekilde devam edecek. Etmeyecek gibi düşünme borcumuz var onları anlamak için. Hayatın ne kadar sürprizlerle dolu olduğunu dünya üzerinde yaşayan aklı baliğ her insan bilir. Bilir ama kendisine, sevdiklerine ve yakınlarına konduramaz. Hatta aklına bile getirmeyenlerimiz vardır. 

Öyle birileri yaşar ki aramızda, bildiğimiz tek yaşam hakkı vardır ve o da acılar, çaresizlikler ve huzursuzluklarla geçer. "Herkes kendi kaderini yaşar..." sözü doğrudur bir anlamda. Ama içinde acı da taşır. Hele başına bir de "Ne yapabilirim? herkes kendi kaderini yaşar..." fiili  eklenirse , yapılabilecek desteklerin tümünü kulak ardı, ya da göz ardı etmek değil de nedir? Mecburiyet yoktur, ama vicdan diye bir olgu vardır ve yüreğimizin etrafında nöbettedir. Bunu bazen size hissettirmeden yapar, ta ki kaderiniz değişir, aynı duruma düşersiniz hemen hatırlatır kendini ve bu duygu  pişmanlığın ta kendisidir. 

Bu duruma; bir anda ya bir kaza ile, ya doğuştan, ya da herhangi bir hastalıkla gelen kişi zaten bununla yüzleşmesi sürecinden kolay kolay  çıkamaz. Yardım istemek en çok onun zoruna gitse de, düşünülmek ister. İsteriz. Bizim de varsayalım bir ameliyat sonrası, kaza sonrası, psikolojik sorunlar sonucu hareketlerimiz gayet kısıtlanmış olabilir. Yani günlük yaşamda kendimizle ilgili yapmamız gereken ihtiyaçlarımızın devamını ancak destek görerek sağlamak zorunda kalabiliriz. Uzunca bir süre katedildiğinde sabırlar taşar bazen.Yakınlarımız isyan edip hatta bunu bir yorgunluk anında kırıcı bir biçimde bile haykırabilirler. Günah ile sevap arasında incecik  bir çizgi üzerine sınavdadırlar. 

Ama yardıma ihtiyacı olan birey, bu çaresizlikten  dolayı büyük üzüntü duyar. Hiç başka üzüntülere benzemez bu… Önce hayata kızar, kim olsa kızar. Ona edilen yardımın samimi olup olmadığını anlayacak kadar hassaslaşmışlardır. Zira ummaktan, destek almaktan başka çareleri yoktur. Bu anlardan dolayı bakılan da, bakan da nice huzursuz günler yaşarlar kim bilir ki? Ama onlar hem gerçeğin değişmeyaceğini  bilirler,  hem de bunu yaşamaya maalesef mahkumdurlar. 

Doktorlarımız alanlarına göre hep bizlere faydalı olmaya çalışmışlardır. Ayrıca onlara sonsuz teşekkürlerimizi sunuyoruz bu vesile ile. Ama işin, önemini yadsıyamayacağımız bir de maddi yönü vardır. Ayrıca psikolojik yardım almalarını gerektiren ve onların zorluklarını bir nebze kolaylaştıran destekler sağlanmalıdır. Ben iki gündür internette araştırma yaptım. Bazı belediyelerin yayınlarını ve yapılacak şeyler hakkında düşüncelerini belirten yazılarını okudum. Güzel, ama vatanımızda sözlerin tutulmadığını sık sık görüyoruz maalesef... Yapılırsa da o günle sınırlı ve göstermelik  bir takım organizasyonlar yapılıyor. Dilerim söylenenler, onların  yaşam kalitelerini daha iyiye taşıyan kesin uygulamalar olur. Büyük, küçük bütün engelli insanlara bu gün vesilesiyle sevgilerimi, en içten dua ve dileklerimi sunuyorum. 

DİLERİZ Kİ, SORUNLARINIZ TIPKI SÖZ VERİLDİĞİ GİBİ ÇÖZÜLSÜN. BÖLGESEL YARDIMLARLA KISITLI KALMASIN. 

ONLARIN  GEREKSİNİMLERİ  OLMAZSA OLMAZ İHTİYAÇLARIDIR VE  ONLARA DEVA OLSUN. YETKİLİLER TARAFINDAN YAŞAMLARI KOLAYLAŞTIRACAK YETERLİ  YARDIMLAR YAPILSIN. DERNEKLER DAHA ÇOK DUYURULAR YAPSINLAR Kİ, TOPLUM BU KONUDA AYDINLANSIN. DENİZDE BİR DAMLA OLSA DA,  GÜVENDİĞİMİZ YERLERE GEREKEN YARDIMLARI YAPALIM. YOL GÖSTERİLSİN. İNSAN OLMANIN ONURUNU ANCAK BÖYLE KAZANIRIZ. TEK DEĞİLİZ BU ALEMDE VE TEKİL DÜŞÜNMEYE HAKKIMIZ YOK.

HEPİMİZİN GEREKLİ DUYARLILIĞI GÖSTERECEĞİMİZE İNANIYORUM. 

BLOG ALEMİNDEN TANIDIĞIMIZ, BENİM OĞLUM GİBİ HİSSETTİĞİM, ARKADAŞIMIZ  ABDULLAH TIĞ’IN ANKETİNE KATILALIM. 

HAYAT ÇOK  ŞAKACIDIR. ‘BU GÜN BANA, YARIN SANA …’SÖZÜNÜ HİÇ AMA HİÇ UNUTMAYALIM. 

HEPİNİZE SEVGİLER VE SAYGILARIMLA…

Ece Evren     02.12.2016.

40 yorum:

  1. Allah bir yerden alıyor bir yerden veriyor diyorlar çok doğru bir söz
    bugün rehabilitasyon merkezine ziyarete gittim engelli bir arkadaşım vardı arkadaşım dediysem bugün tanıştık o kadar güzel gözleri vardı ki yürüyemiyor çok ağır konuşuyor ama çok güzel şiir yazıyor Allah ım dedim sen ne büyüksün sevipte kavuşamamış bu arkadaş dayanamadım tutamadım gözyaşlarımı ağlama değmez demedi bir şiir daha yazdı sırf ağlamıyayım diye başka bi teyze vardı ona pasta yedirdim ve verdiğim her lokmada bana o kadar güzel dua etti ki tarifsizdi bu yorumu okuyanlara tek tavsiyem korkmayın zihinsel ve bedensel engellilerden bizler de engelli adayıyız mutlaka sizde ziyaretlerine gidin o kadar seviniyorlar ki mutlu oluyosunuz ve her sene gidiyorum her sene geçen sene de gelmiştin bir daha gel diyorlar gittim mi dönesim gelmiyor eğleniyoruz şarkılar söylüyoruz arkadaşlar mutlaka ama mutlaka sizde gidin

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Öncelikle oraya gittiğin için seni canı yürekten kutluyorum. Ne mutlu ki çok sevap kazanmışsın. Durumunu gözardı edip, üstelik seni teselli etmiş yavrum. Diğer teyzeyi de kim bilir ne kadar mutlu etmiştir ziyaretin ve diğerleri...
      Yalnız beni ancak kızım götürürse gidebilirim. Bana nerede olduğunu yazar mısın yavrum? Onları anlamandan öte ziyaretlerine gitmen ve bunu rutine dönüştürmenden dolayı ben de sana Allah razı olsun diyorum. Önce bloğuna baktım, takibe almışım fakat detaylıca yarın okuyacağım yayınlarını. Bu yol gösterici ve teşvik edici yorumun için çok teşekkür ederim. Sevgiler yavrum.

      Sil
    2. Sizlerden de Allah razı olsun ben Siirt'te yaşıyorum burdakine gittim ama her şehirde vardır diye umuyorum aile ve sosyal politikalar Bakanlığına bağlı 'Engelsiz Yaşam bakım ve rehabilitasyon merkezi' olarak geçiyor

      Sil
    3. Teşekkür ederim bilgilendirme için. Sanki hepimiz aynı yerde yaşıyormuşuz gibi geliyor bazen bana :) Araştırırım tabii. Maksadım o şiir yazan kişiyi görmekti, çok ilgimi çekti zira :)

      Sil
    4. Yolunuz düşerse mutlaka beklerim beraber gideriz (:

      Sil
  2. Çok duyarlı bir yazı ablam. Teşekkür ederim kendi adıma.

    YanıtlaSil
  3. Sağ ol oğlum. Ben teşekkür ederim yorumun için. Sevgilerimle Emre...

    YanıtlaSil
  4. 'Kol kırılıyor yen içinde kalıyor' diye düşünüyordum ki siz 'herkes kendi kaderini yaşıyor' demişsiniz. Engellilik durumu ömür boyu süren bir durumsa başka türlüsü düşünülemiyor zaten. Ömür boyu kim kime yardım eder ki? (maddiyattan bahsetmiyorum). Velhasıl engelli olmak, sorunu yaşayan için, yakınları için aynı zamanda içinde yaşanılan toplum için zor bir durum...
    Duyarlılığınız ve paylaşımınız için teşekkür ediyorum Ece Ablacığım :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sevgili Zülal kızım. Bloğuma hoşgeldin. Seni çok takdir ediyorum ama sanırım ihmal ediyorum. Beni mazur gör. En saydığım blog sahiplerindensin.

      "Herkes kendi kaderini yaşar" sözünü hiç sevmem. Bence hayır. Yaşamalı, yaşar da belki ama yalnız olmayı tercih ederse. Bir gün, mutlaka biriyle kaderini paylaşma ihtiyacı hissedecektir. Kader birliği edilirse, kendi başına halledilmeyecek sorunlarda mutlaka yanındaki insandan daha değerli bir hediye olamaz. Ben tam on sene otuz sekiz yaşımdan kırk sekiz yaşıma kadar diyaliz hastası eşimle onun kadersizliğinde bana ayrılan kaderi yaşadım. Hiç pişman olmadan ve helâl ederek. Aslında yardım etmek, paylaşmak için ben tanıdık olsun diye de düşünmem. Yardım etmek benim için en mutluluk verici şeydir. Sevgilerimle kızım :)

      Sil
  5. Çok güzel bir yazı olmuş. Kaleminize sağlık :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler Nilüfer, hoşgeldin bloğuma :)

      Sil
  6. Çok güzel yazmissiniz. Ben birkac gündür disarida islerim oldugundan yazimi bugüne yetistiremedim ancak önümüzdeki hafta güzel örnekler yazacagim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sağol Derya'cığım. Beğenmen mutlu etti. Yazını merakla bekliyeceğim. Sevgilerimle :)

      Sil
  7. Abla yazını baştan sona tane tane okudum emeğine, yüreğine, gönlüne sağlık. Ayrıca ankete de katıldım abla.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hoşgeldin yeni yüz :) Profilin çok güzeeel. Bakalım kimsin? Birazdan seni ziyarete gelirim. Teşekkürler yorumun için :)

      Sil
  8. Gönlü güzel kendi güzel Ece teyzem yine gönlünün sesi vicdanın hareket geçmiş. Vicdan harekete geçmekle kalmamış araştırmışsın, sorgulamışsınız, bilgilendirici bir güzel makale yazmışsınız. Ece teyzem sizi iyi ki tanımışım diyorum. Bu güzel günde 3 Aralık Engelliler Gününde beni de hatırlayıp kutladığın için şükranlarımı sunuyorum. Sosyal hayata uyum sağlamamız ancak yüreklerimizin, vicdanlarımızın, amaçlarımızın bir olduğunda aşabileceğimiz inancındayım. Karşılıklı yazılan makaleler çoğaldıkça bir gün mutlaka hak ettiğimiz yerler de olmamızın öncüsü olacaktır.
    Saygılarımı sunuyorum Ece teyzem

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Abdullah oğlum. Bunlar sadece yazabildiklerim. Dilerim seni bir gün ziyarete gelirim, moral buluruz birbirimizden. Ama daha başka girişimlere rastlarsam yorumlarla düşüncelerimi yazarım. Bu bir gün hatırlanıp rafa kaldırılacak bir konu hiç mi hiç değil. Aralıklarla , hatta hikayelerle desteklemeyi ve farkındalık yaratmayı amaçlıyorum. Hep yanındayım canım. Sevgiyle gözlerinden öpüyor ve bu konuda olumlu şeyler olmasını diliyorum.. Sağlıklı huzurlu günler inşallah oğlum :)

      Sil
  9. asıl engel kalplederki sevgisizliktir demiş biri, çok güzel demiş.duyarlı yazın da çok başarlı Ece ablam

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sağ ol Meltem kızım. Evet, sevgi sihirli bir duygu. Yeter ki sarsın sarmalasın hepimizi. Sevgiyle gözlerinden öpüyorum yavrum :)

      Sil
  10. Ellerinize saglık, ben de cocuklarla toplu tasıma kullanırken karşılaştığım kucuk sorunlardan sonra anladım hadi ben en fazla kaldırırım arabayı merdivendi kaldırımdı çıkarırım kucağımda ama engelli biri Nasıl biryerden bir yere gidecek? Özellikle toplum içinde görmediğimiz Zaman yokmuş gibi varsayıyoruz oysa hayatın içinde olmalı engelliler de, herkes de engellilere karsı bireysel sorumlulugunu yerine getirmeli. Mesela engelli oğlu olan bir blogger arkadaş Almanya'da otobüs şöförlerinin sırf onlar icin otobüsten inip rampa açıp onlar yavaş yavaş binene kadar bekleyip devam etmesi ve yolcuların da söylenmemesini anlayışı olmak kelimesi ile tabir etmişti. Aslında kimsenin anlayışına ihtiyacları yok kı bunu yapmak onların görevi zaten. Biz de engellilere karsı anlayışlı olmak değil görevimizi yapmamız gerekiyor. Düşünüş şeklimizi insanlara yardım lütfetmek şeklinde değil sorumluluğumuzu yapmalıyız sekinde değiştirmeliyiz.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Son cümlen harikaydı canım. Yaşarken sağlıklıysak diyetlerimizdir bunlar. Hatta mecburiyetlerimizdir. Mutlaka görmeli... eğer göremiyorlarsa birileri, sorgulamalılar kendilerini. Hayat acı şekilde öğretmeden. Sevgilerimle canım, yorumun için çok teşekkürler :)

      Sil
  11. En büyük engel senin de dediğin gibi düşünce engelli olmak. Sevgi engelli olmak, mantık engelli olmak, gülümseme engelli olmak...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet Mustafa, düşünce engelli olmak değil mi zaten, etrafımızdaki kimseyi anlayamamız, anlaşamamamız, zaman gelip yaftalamamız. Sevgi hayatın özü, gülümseme mutluluk belirtisi. Teşekkürler yorum için. Sevgiler kardeşim :)

      Sil
  12. Sosyal sorumluluk projeleri arttırılmalı,insanlar daha çok bilinçlenmeli vs vs.Söylenecek ve yapılacak o kadar çok şey var ki?Kalemine sağlık ablacığım...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet Yurdagül. İnsanız, az bir düşünmemiz çektiklerini anlamak için yeterli. Dilerim onlara çare olacak projeler düzenlenir. Teşekkürler, sevgilerimle kızım :)

      Sil
  13. Ece teyzem umarım görüşür sohbet edebiliriz. Böyle güzel bir yazıyla bizlerin sesleri olduğunuz için tekrar teşekkür ederim. Desteğinizi her daim hissediyorum. Ben de elinizden öpüyorum.
    Saygılarımla

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. İnşallah Abdullah oğlum. Allah nasip ederse olmaz diye bir şey yok. Ne demek yavrum, rica ederim. Desteğimiz hep seninle. Gözlerinden öpüyorum oğlum :)

      Sil
  14. En büyük engel beyinlerimiz diyorum yalnızca. Mükemmel bir yazı olmuş ablam. sevgilerimle♥

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sağol Semanur kızım. Çok teşekkür ediyorum. Sevgimle canım :)

      Sil
  15. gaste makalesi gibi olmuş saooğoool :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sen de sağ ol Deep kardeşimm :)

      Sil
  16. Ne güzel bir paylaşım olmuş Ece ablacım, duyarlılığın için tebrik ederim seni emeğine sağlık :*

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sağ ol Yeliz'ciğim. Çok teşekkür ederim yavrum. Sevgiler sana :)

      Sil
  17. kesinlikle katılıyorum, hayat insanın başına ne geleceğinin haberini önceden vermiyor. bu tür konularda her daim duyarlı olmak, empati kurmak ve onlar için zaten zor olan hayat şartlarını kolaylaştırmak için elimizden geleni yapmalıyız. bu kendi sahip olduklarımızı da daha değerli kılacaktır hem, hem de yardıma ve anlayışa muhtaç insanların yüzünü güldürecektir.. Eline sağlık Ece ablam <3

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkürler Duygun'um, bu sene bir kaç tane blogger oğlum ve kızımı tanıdım, daha da bir hassaslaştım. Hikâye de yazıp farkındalık yaratmak niyetim. Sevgiyle kucaklıyor öpüyorum kızım :)

      Sil
  18. hep -görmek-, -yokmuşlar- gibi davranmamak dileğiyle

    YanıtlaSil
  19. Güzel yazı olmuş. Sizin yazınızı ilk defa okudum. 2017 yılında inşallah engellierimizin de engel tanımadan hayata umutla bakabileceği ve bizimde onlara yardımcı olacağımız güzel günler görürüz. Sizi takibe aldım. Benim bloğuma da sizi beklerim .))

    http://mothers-dream.blogspot.com.tr/

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim. En kısa zamanda geliyorum :)

      Sil

Whatsapp Button works on Mobile Device only

Aramak için kelimeni yaz ve ENTER'la