İkinci Romanımdan Kesitler 4.Bölüm

Kader, Hayat
Ağır hasta      
İkinci Romanımdan Kesitler 4.Bölüm

Hayat… Hayat başlı başına bir şans ve bize sunulan fırsattır aynı zamanda. İçinde her türlü yaşanacakların, mutlulukların, acıların, nimetlerin, sevdiklerimizin ve bilcümle tüm renkli hâllerinin sığdırılabileceği okunası, yaşanası bir kitap gibidir. Bizler bu kitapların kahramanlarıyız. Hayatı ne hafife almak ne de çok ciddiye almak gerekmez. Ancak bu oyunu samimiyetle ve dürüstçe götürmeliyiz diye düşünürüm. 
Bazen yanı başınızdaki bir kitap ile ayrı tellerden çalarsınız gibi görünür. Ama iki kitabı ayrı ayrı okursanız, neden yan yana durduklarını anlarsınız. Hepimizin hayat görüşleri farklıdır. Bu, sizin ya da benim doğru düşündüğümü göstermez. Doğruları bile değiştirmeye sanki çaba gösterilen devrimizde artık vicdan kapımızı çalmanın zamanı gelmedi mi sizce de? Zira hepimizde ya üstü bilinçlice kapalı tutulan ya zaten ezelden kapalı ya da her daim teyakkuzda vicdanlarımız var. Eğer ona dürüstçe sorular sorarsanız cevapları doğrunun ta kendisi olacaktır.     

29.01.2017 

Yine biraz yakın geçmişten…
         
      Eşime on sene diyaliz hastası olarak bakmak beni hastalara ve hastalıklara aşılamıştı sanki. Üstelik bende hasta ile ilgilenmek alışkanlık hâline gelmişti sanırım. Hastalara çok üzülürdüm. Derken bir yakınımızın kırk yaşlarındaki oğlu AİDS hastası olmuş ve son günlerini yaşıyordu. Kadın, yani ahbabım olan annesi yaşlıydı ve dayanamıyordu. Bana rica ettiler. Zaten bakmakla AİDS'in bulaşmadığını biliyordum, bir de hastaneden alışmıştım bir şeyden korkmamaya. Başka bir hastayla ilgilenmek, son zamanlarda bana pek ihtiyacı olmadığını söyleyen ukala kocama da ders olurdu belki… Haseki hastanesindeydi hasta. Gündüzleri bakacaktım. Akşam hastane bakıcısı devreye girecekti. Hastanın yanına annesi tarafından götürüldüm.
      Yatakta bir çocuk vardı sanki çok kilo verdiğini anlatıyordu annesi. Zaten bir deri, bir kemikti. Morali önemliydi, ne annesinin kahırlanmasının, ne benim gördüğümün acısını saklamam gerektiğinin bilincinde olarak, oldukça gömdüğüm gözlerle bakıyordum. Hastanın vücut bakımını, ihtiyaçlarını görevliler yaparken beni dışarı çıkarıyorlardı.  Nöbetim başlamıştı. Hiç zorlanmamıştım. İlk kendine gelip gözlerini açtığında bana baktı ve "Sen kimsin?" diye sordu. Söyledim ona. Karşılaşmadığımız için hatırlayamadı. Ona kitap okuyordum. Çoğu kez uyuyup kalırdı. Gepegenç bir insandı, uzun uzun düşünürdüm yanındayken. 
      Sanırım üçüncü gündü. Boğuk sesler geliyordu hastadan. Hemen hemşire odasına koştum, koşarak geldiler, başına üşüştüler. Beni içeri sokmamışlardı ama anlamıştım, can veriyordu. Bu tanımadığım insan için ne kadar ağlamıştım. Sonra onun için okunan dualara, cenazesine de katıldım. İşte bir hayat daha gözümün önünden kayıp gitmişti. Bazı benzer hayat hikâyelerinden sonra, bu anımı hatırladım. Hayat ölüm kafilesine kurbanlar katmaya devam ediyordu. Omuzlarım düştü, aileyi nasıl teselli ederim bilemedim. Susmak her şeyi anlatırdı. Uzun süre etkisinden kurtulamadım. Hüzünlendim ama bunlar hayatın asla değişmeyecek gerçekleriydi. Bizler de dışarıdan bile olsa bu insanlara, eğer gözlerimizin önüne kadar geldilerse yardımlarımızı esirgememeliyiz diye düşünürüm. 


Ece Evren/18.07.2019

14 yorum:

  1. Ah, hiç tanımadığım halde içim sızladı, burkuldu o gence...:( annesi, babası kim bilir nasıl kahrolmuştur? O kadar başarılı anlatmışsın, aktarmışsın ki, okura geçiyor. Eline sağlık canım, bol satışlı olur inşallah. Sevgiyle kal:)

    YanıtlaSil
  2. Sevgili kardeşim. Bunu ancak sizler için paylaşıyorum.Artık kitap yayımlatmak yok. Zira iki dosyam Can Yayın evinde. Üç ay geçti hâlâ cevap yok.En azından bloğumun boynu bükük kalmasın.
    Müjde'ciğim o çocuğa çok üzülmüştüm. Babası hiç gelemedi acısından, hastaymış. Ancak cenazede gördüm,bitaptı :( Annesi de üzüntüden çok zayıflamıştı. Allah rahmet eylesin.Tam yirmi sene oldu.
    Yorum için teşekkürler arkadaşım.Sevgilerimle...

    YanıtlaSil
  3. Ne koca yüreklisim Ece abla ya...Herkes yapmaz senin yaptıgını 10 yıl eşine baktıgın yetmezmiş gibi,hiç tanımadıgın bir aids hastasına bile yardımcı olmuşsun.Birkez daha saygı duydum sana.Yüreğinden,merhametinden öpüyorum.❤️🙏🏻

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Canım, Ece ablasına gelmiş Büşra'm. Çok teşekkür ederim kızım. Ben de seni çok öpüyorum.❤️

      Sil
  4. Böyle ölümcül hastalıklardan çok etkileniyorum. Hastalara acıyorum ve sağlıklı olduğum için çok şükrediyorum. yine çok etkileyici bir yazı hazırlamışsınız Ece Anne. Çok teşekkürler.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Rica ederim Fatih oğlum. Hayat işte, ben de hâlâ sağlığım için çok şükrediyorum. Hastanedeyken de onların hallerini gördükçe hep şükrederdim. Çok teşekkür ederim, sevgilerimle oğlum :)

      Sil
  5. Ölüm kelimesinin kendisi bile soğukken siz bizzat şahit olmuşsunuz, haliyle buz kesmemek imkansız. Ama bir yandan da gerçekliği var olan bir şey. Hani yazmışsın ya, hayat ne hafife alınmalı ne de çok fazla değer atfetmeli diye, çok doğru.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben eşim Hakk'ın rahmetine kavuşurken de baş ucundaydım. Dualarla yolladım. Biraz tatsız şeyler yazsam da, her gün bunları yaşayan kim bilir kimler var. Çok teşekkürler. Sevgilerimle :)

      Sil
  6. Ne çok acı, ne çok hüzün var... Siz ne güzel bir insansınız sevgili Ece Evren- Tıpkı isminiz gibi, ""evrenin güzel kadını, güzel insanı..."
    Tüm güzellikler sizinle olsun. Saygı ve sevgilerimle.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sevgili Deniz, çok teşekkür ederim. Sevgiyle kucaklıyorum seni :)

      Sil
  7. Aids bir dönem ortaya çıktığında baya korkmuştuk.Gerçi hala korkutucu bir hastalık ama bulaştığı yollara dikkat edince o risk düşüyor...
    Teşekkürler ablacığım :)
    Şimdi de son yazına geçiyorum :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yurdagül'üm bloğumda bayağı vakit geçirmiş ve sen bu değerli vakitlerini bana harcadığın için sana minnettarım.Senin okumana layık olmak benim için gerçekten çok önemli.Çok öpüyorum seni kızım :)

      Sil
  8. Hastanizin başına gelen çok üzücü ama siz insanlık görevinizi yapıp yüreğinizin büyüklügünü göstermişsiniz 😍

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Manevi rahatlık hiçbir şeyle kıyaslanmıyor Derya. Çok teşekkürler...

      Sil

Whatsapp Button works on Mobile Device only

Aramak için kelimeni yaz ve ENTER'la